Back to work

Ondertussen zit mijn bezoek aan India erop en heb ik ook kunnen genieten van wat vakantie. Bij Picanol geldt een collectief verlof, wat erop neerkomt dat praktisch het volledige bedrijf voor 3 weken gesloten wordt. Na 3 weken India was een beetje rust zeker welgekomen. Vooral het verkeer is er zeer hectisch en luidruchtig. Voor Indiërs is het belangrijker om een wagen met een goede claxon te hebben dan een met goede remmen. Er wordt constant getoeterd om aan te geven waar men zich bevindt. Hoe je rijdt is minder van belang, zolang je de andere bestuurders maar luid toeterend op de hoogte houdt van je intenties. De vrachtwagens –en vaak ook andere voertuigen- zijn rijkelijk versierd met alles wat daar maar voor kan dienen. Niet zelden een gebroken gevarendriehoek of verloren wieldop. Vaak worden ze ook zwaar overladen en niet gebruikt voor de toepassing waarvoor ze ontworpen zijn. Zo kan een vrachtwagen met container perfect dienen om 20 mensen te vervoeren. Nu de klantenbezoeken afgerond zijn, volgt het papierwerk en de analyse van de resultaten. Die moet dienen om het volgende klantenbezoek, dat over een paar weken gepland staat, nog vlotter en doelgerichter te laten verlopen.

Eten in India

Mijn grootste vrees voor mijn vertrek was het eten. Ik wist dat het eten hier pikant zou zijn, maar hoe pikant en wat de gevolgen voor mijn darmen zouden zijn was nog niet bekend.

Het Indische eten is inderdaad zeer pikant. Vaak moet ik mijn eten doorspoelen met veel water. Al is cola een effectiever middel. De truck is om alles te eten wat op tafel komt. Er zijn weliswaar dingen die er minder smakelijk uitzien, maar ook Indiërs hebben een limiet wat pikantheid betreft. Er komt dus altijd wel iets op tafel dat als neutraliserende factor werkt.

Er wordt ook steeds met de handen gegeten. Meer bepaald de rechterhand. De linkerhand wordt als onrein aanzien en wordt dus niet gebruikt voor het eten.

In mijn ogen zijn de porties gigantisch, en ik heb dus meestal ook over.

Op gezondheidsgebied heb ik nog nergens last van gehad. Normaalgezien eet ik steeds in het hotel. Dat wordt beschouwd als veilig voor buitenlanders. Vorige week kreeg ik de lunch bij de klant. Dat kon het risico misschien verhogen, maar het tegendeel bleek waar. Indiërs eten blijkbaar een stuk minder pikant thuis dan op restaurant en ook bij de klant werd dus een stuk minder pikant gekookt dan in het hotel. Ik kreeg elke dag een lekkere lunch, en ’s avonds at ik dan “continental” in het hotel. Ik heb er een gewoonte van gemaakt 1 maal Indisch en 1 maal Europees te eten per dag.

Op de foto zie je wat men hier Thali noemt. Het is een rijstschotel met allerlei sauzen en “curry’s” om erdoor te mengen. Er wordt ook een tomatensoep en een kopschotel bij geserveerd.

India!

Ondertussen ben ik ongeveer halverwege in mijn India reis. Ik kwam vorige week maandagavond om 21u40 plaatselijke tijd aan op de luchthaven van Delhi. Ongeveer 2 uur later zat ik in mijn hotelkamer. De eerste in een hele reeks van hotelkamers die nog zouden volgen. In wat op zich een zeer proper en deftig hotel was kreeg ik een kamer met een bizar uitzicht. Op een meter van mijn raam stond een betonnen muur met daaraan een vrij grote ventilatieschacht. Veel deed het er niet toe, de kamer was in orde en de volgende dag werd ik al afgehaald om naar de eerste klant te gaan. Die klant had voor mij een kamer geboekt in een hotel in opbouw. Op zich niets mis mee, de kamer was in orde. Al was er wel een vreemde attractie in gebouwd. Zo scheidde een grote glazen wand de kamer van de badkamer. Waarom een mens vanuit zijn bed zijn toilet zou moeten zien is voor mij nog steeds een raadsel. Ook nu was het uitzicht niet spectaculair, ik kreeg een soort van sloppenwijk te zien. Na een avond lang bouwgeweld te moeten aanhoren en op geen enkel moment een andere gast in het hotel aan te treffen, werd besloten dat ik van hotel zou veranderen. Toen ik wou uitchecken, kwam de manager echter tussenbeide. Hij zou dit als een persoonlijk falen beschouwen en was bereid heel wat toegevingen te doen om mij in zijn hotel te houden. Zo wees hij mij erop dat ze een ontspanningsruimte hadden met onder andere een pool- en snookertafel (hij zou indien nodig ook in een tegenstander voorzien) en dat er ook een driving range was. Ik kreeg dus ook prompt golflessen aangeboden. Dit alles op kosten van het huis. Bijkomend werd beloofd om ’s avonds geen luidruchtige bouwactiviteiten meer uit te voeren. Uiteindelijk nam ik de beslissing om toch in het hotel te blijven, iets wat achteraf een goeie zet bleek. Op zondag had ik mijn vrije dag en besloot ik de Taj Mahal te gaan bezichtigen. Volgens mij een “must see” wanneer men in India is. Het betekende wel een halve dag in de wagen zitten, want het is toch zo’n 4 uur rijden (enkele reis) vanuit Delhi. Dat had ik er graag voor over want de imposante indruk die het gebouw geeft, is niet op foto te vatten. De dag erna was het opnieuw vroeg opstaan om de trein te nemen naar de 2de klant. Mijn angst voor een overvolle trein met mensen op het dak en de zijkant bleek ongegrond. Ook in India bestaat zoiets als eerste klasse. Hier noemt men het Executive Class en het betekend dat je een zee van beenruimte hebt en nog eens ontbijt krijgt ook. Een zeer comfortabele manier van reizen in een land waarin je transport nog het best kan omschrijven als : “het vervoer van iets naar ergens op eender welke wijze”.

India, here I come

Na 3 maanden voorbereiding is het eindelijk zover. Na mijn verblijf in Rusland vertrek ik volgende week naar India voor mijn tweede “zending naar klant”. Dit is de term waarmee klantenbezoeken in mijn uurrooster worden ingeschreven. Het klinkt misschien een beetje alsof ik daar mensen moet bekeren tot ware Picanol-adepten, maar dat is het niet. Ik zal gedurende 3 weken een drietal klanten, verspreid over het hele land, bezoeken om te zien op welke wijze zij met onze machines omgaan. In tegenstelling tot de montage in Rusland, reis ik dit keer alleen. Al zal ik in India wel begeleid worden door lokale Picanol medewerkers. De voorafgaande proefsessies zijn dus ook voorbij. Vorige week was ik 2 dagen in Normandië om het voorlopig laatste Europese klantenbezoek af te werken
Het onderzoeksprotocol is aan de bevindingen aangepast om op een zo efficiënt en volledige mogelijke wijze gegevens te verzamelen in India. Om nog wat Belgische reserves in te slaan, staan er 2 lunches met collega’s gepland deze week. De eerste was woensdag, met de wat jongere groep, vrijdag is het terug de traditionele frietjeslunch
Donderdag staat een afscheidsfeestje op de agenda. Ook volgende week staat zo’n feestje gepland, maar daar kan ik dus helaas niet bij zijn. Neen, hier wordt niet de Picanolversie van “The great escape” uitgevoerd, de laatste 3 weken zijn 2 nieuwe mensen aan de slag gegaan binnen R&D en voor diegene met interesse staan er nog meer op www.picanolgroup.com/PICGROUPSITE/NL/WORK/VACATURES

Op klantenbezoek

Binnen een aantal weken is het de bedoeling dat ik klantenonderzoek uitvoer in enkele Aziatische landen. Al enkele weken zijn we met de voorbereidingen bezig en nu zijn we aan trialruns toe. Zo ben ik de voorbije dagen op bezoek geweest bij een klant in de buurt om te zien of de vooropgestelde doelen haalbaar zijn. Volgende week staat nog een bezoek bij een andere klant op de agenda zodoende in verschillende weverijen de gekozen methode van onderzoek te testen. De voorlopige resultaten zijn bemoedigend, de aanloop naar een nieuw buitenlands avontuur is ingezet. Op de foto zie je een aantal weefmachines met Jacquard-aandrijving, zoals die bij de klant opgesteld staan.

Hoewel ik uitkijk naar mijn vertrek, ben ik nog altijd graag aan het werk in de thuisbasis. Vorige week werd ik uitgenodigd om mee te gaan lunchen met een groepje jongelingen uit de R&D collectie. Laat het mij de min-dertigers van de afdeling noemen. Echt talrijk zijn we niet, maar dat is dan weer ideaal om sfeer te scheppen aan tafel. Wat mij betreft is het voor herhaling vatbaar. Vandaag is het terug de “einde van de maand”-frietjeslunch voor alle collega’s van de R&D afdeling waar ik ook met veel plezier zal aanwezig zijn. Deze traditie wordt doorgezet, zelfs al wordt het ons dit keer moeilijk gemaakt door “De Ronde van België”. De rechtstreekse weg naar het restaurant is afgezet, dus het is zoeken naar een geschikt alternatief zonder verkeershinder.

Picanol vs PsiControl

Moest Picanol nog steeds Picañol zijn, dan hadden we dit wellicht “El Clásico” genoemd. Niet dat we ons op hetzelfde niveau wanen, maar de jaarlijkse voetbalmatch tussen deze 2 groten van de Picanol Group kan toch op aardig wat belangstelling rekenen. Op vrijdag 29 april werd de aftrap van de 7de editie gegeven. Dit jaar kregen we de eer om te spelen op het veld van 4de klasser KVK Ieper. De staat van het veld werd unaniem als excellent omschreven en was dus niet van invloed op de eindstand. Wat dan wel de reden was voor de 6-2 pandoering die Psicontrol te verwerken kreeg, is iets wat aan de mensen van Psicontrol zelf zal moeten gevraagd worden. Aan mijn persoonlijke inbreng zal het wellicht niet gelegen hebben, ik beperkte mij tot enkele bescheiden verdedigende acties. De eerste helft ging alles nochtans gelijk op. Slechts in de laatste 5 minuten wist één van mijn teamgenoten de score te openen. 1-0 bij de rust. Niets wees erop dat na de rust een doelpuntenfestival zou gehouden worden. Het aantal wissels was onbeperkt en daar maakte onze coach dankbaar gebruik van. Met een hoop tactische wissels wist hij het spel in ons voordeel om te buigen. In de 2de helft werd maar liefst 6 keer gescoord door de Picanolploeg. Jammer genoeg verdween 1 bal in het verkeerde doel. Psicontrol scoorde tussendoor 1 keer wat de bekende 6-2 eindcijfers opleverde. Van de rivaliteit op het veld was na de match bijna niets meer te merken. In de 3de helft werd er verbroederd en werd de winst gevierd en het verlies doorgespoeld.

Voor zover de activiteiten naast de werkvloer. Op de werkvloer werd vorige week door collega Jef het decor aangepast. Hij vierde zijn 48ste verjaardag door evenveel bloemen over de volledige R&D-afdeling te verspreiden. Na een lang weekend kon op die manier de nieuwe werkweek fleurig ingezet worden